düşsel yokoluş
28 Şubat 2011 Pazartesi
27 Şubat 2011 Pazar
Hadi bütün çocuklar
Alalım bahçemizdeki eski bebeklerimizi
Uyandıralım uykularından
Rüyalarını dinleyelim
Bir sessizlik olsun sonra
Birde rüzgar essin
O rüzgar son defa okşasın saçlarımızı
Dudaklarımızdan son defa öpsün
Ağlayalım sonra tüm düşlerimize dokunsun gözyaşlarımız
Ve şimdi anlatalım bebeklere ne hissettiğimizi...
2009Yollar bitmez gibi
Sonu gelmez gibi
Ateş hiç sönmeyecek
Bu ruh hep bağımlı kalacakmış gibi
DERKEN
Damlaların hiç birikmediğini gördüm
Sonrada damlaların olmadığını...
DERKEN
Büyük bir kaynağı kaybettin sen
Sen varoluştan yokoluşa dönüşürken
Ben sahilimi (limanımı) kaybettim.
Hayal denizimi aştım
Geriye sadece kendim için baktım
Ve seni serbest bıraktım
DERKEN
Bahçemdeki en güzel çiçeklerimi koparmaya çalıştın
Ama ellerinde yaban otlarıyla kaldın
Varoluş' dan Yokoluş'a
Ben
Böyle Ol’dum
(...)
06.Mart.09
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)